من ملك بودم و فردوس برين مي داند/اين ملك شوق كه را داشت كه آدم شده بود...

اين عكس بنا به در خواست تمام عزيزاني هست كه خيلي به من لطف دارن(!!) چون گفته شده تو اين عكس خيلي بد افتادم چرا اينو تو اين بلاگ جديد نذاشتم(!!) منم براي اينكه ثابت كنم به انتقادات ترتيب اثر داده ميشه(!!!!) عينا اون پست رو اينجا مي ذارم..! :)

 

......باز هم من اينو ويرايش مي كنم بخاطر دوستان...از عكسم خسته شدن(!!!!!!!)
 

... شايد دانه هاي دل همه ديده بشه اما ما جوري نگاه مي كنيم كه نميبينيم...آري بايد شست...وقتي فكر ميكنم كه ماها چقدر بجاي اينكه  سعي كنيم  خودمون بلوري با انعكاس باشيم بقيه رو به نداشتن لوح سفيد دل متهم مي كنيم... به قول بتي جين نويسنده محبوب من اگه بدونيم ماموريي داشتيم اينقدر از بقيه خسته نمي شديم اينقدر انعكاس داشته باشيم كه انسانيت رو با تمام وجود بتونيم به بقيه نشون بديم واين هيچ ربطي به دين و مذهب و زن و مرد نداره انسانيت و كرامت نفس چيزيه كه ما يا فراموشش كرديم يا داريم از دستش ميديم...من ميترسم...ميترسم! چون عاشق اون لحظه هايي هستم كه با تمام وجود احساس مي كنم انسانم و با تمام وجود مي تونم آدمايي رو كه انسانيت دارن دوست داشته باشم و براي خودم و همه دعا كنم بدونيم ادم بودن مهمترين چيزيه كه بايد بهش برسيم..
 از صداي موج سرشارند و با ساحل دچار/گوشماهي ها چه مي فهمند اقيانوس را

بالاخره داره يه چيزايي دسگيرم ميشه ...واااااي خداي من خداي من چه هيجاني ..اينقد بيس سال دنباش بودم كه حالا كه داره يك چيزايي دسگيرم ميشه احساس مي كنم ظرفيتش رو ندارم...دارم؟!؟! ؟ ولي يه چيزي ته دلم نگرانم ميكنه... نكنه اينم اشتباه باشه ...بازم يكي از شعرايي رو ميخونم كه هميشه براي هزارومين دفه بازم يه حرفه جديده..(بارها گفته ام و بار دگر مي گويم/ كه من دلشده اين ره نه به خود مي پويم)چند روزي ميشه كه اين فكرا شده دريايي كه منو غرقه خودش كرده ....من كه قبلا مسيره طولانيه دانشگاه تا خونه رو از خستگي كاملا مي خوابيدم حالا دوست دارم با همون خستگي اينقدر راه برم تا ببينم تو جمشيديه هستم بعد اينقدر همينجوري فكر كنم فكر كنم فكر كنم كه وقتي نگاه كردم ببينم رسيدم ايسگاه هفت كلكچال...واي چه بعد از ظهري...! دوس دارم ..سختي رسيدن به اون چيزيو كه مي خوام خيلي دوس دارم دوباره ياده اوم مقاله ي ملا صدرا افتادم كه منو همينجوري داغون كرد...خيلي خوبه ولي بازم همون درده هميشگي اذيتم ميكنه..(درد من حصار كوچك بركه نيست/درد من زيستن با ماهيانيست كه انديشه دريا به ذهنشان خطور نمي كند )البته بازم اخر اين جمله زيره لب درستش ميكنمو ميگم..."درد من حصار كوچك بركه نيست/درد من نيافتن انسانهاييست كه انديشه دريا به ذهنشانن خطور ميكند و شايد نديدن كسانيست كه از اونور دريا نگاهمون ميكنن" چون ميدونم هستن پس بازم ميگرم...مطمئنم همين نزديكيان

اونای که اهله موسیقی هستن و حتی اونای که اهلش نیستن به خصوص عشقه سه تاریا ....

کارای حسین علیزاده رو يك بار هم که شده گوش بدین مخصوصا مخصوصا "به تماشای ابهای سپید" مطمئنم خوشتون مياد.

اگر هم اطلاعات بيشتري خواستين در خدمتيم  خوشحال ميشم  به دوستدارايه موسيقي به خصوص دوستدارايه سه تار كمكي بكنم...سعي مي كنم كاراي عليزاده رو هم كه قراره بياد برا اجرا زود زود بزارم تو بلاگم البته هر كنسرتي بياد قبل از رفتنم ميگم..!!!

وقتي جهان از ريشه ي جهنم و آدم از عدم  
وقتي كه سعي از ريشه هاي ياس مي آيد
وقتي يك تفاوت ساده درگفتار
كفتر را به كفتار تبديل مي كند  
بايد به بي طرفي واژه هايي مانند نان دل بست
نان را از هر طرف بخواني نان است


  ساده باشيم مثل نان...

(خيلي قديمي نيستا(!!) ماله ديه)
 

سلام
عليك سلام خوش اومدي...!!!

اينم يكي ديگه از مضرات ياهو كه مي تونم فكر كنم كه براي من فايده شد...بعد از تقريبا 2 سال وبلاگ نويسي(البته ميدونم خيلي فعال نبود...)حالا بايد از ب بسمه ا... شروع كنم
البته بعضي چيزا كه خيلي دوسشون دارمو مي زارم اينجا

خب اشكال نداره كه

بسمه ا...